Archief van
Maand: april 2020

Eagles in the garden

Eagles in the garden

‘Look! Eagles in the garden!’ is een uitspraak die nog regelmatig vol hilariteit de revue passeert; die dateert van zo’n 40 jaar geleden toen wij Engelse kennissen op bezoek hadden en mijn moeder 2 schattige egeltjes in de tuin zag scharrelen.

“Eagles” heb ik helaas nog niet mogen ontdekken, maar daarnaast is onze tuin en uitzicht een geweldige vogelspot lokatie. Daarvoor hoef ik niet in camouflagekleding gehuld, met thermobeker en eenden lokfluit tussen het riet te verstoppen. Een scala van gevogelte laat me stilstaan gedurende mijn dagelijkse bezigheden: een aalscholver die na een tocht onder water met een snoek boven komt die veel te groot voor hem blijkt te zijn (foto als bewijs is op te vragen😊), twee kraaien die verwoed een buizerd uit hun wijk jagen, in één oogopslag de kuifeend, Canadese- én Nijlgans, een reiger en een fuut zien en het ultieme mindfulmoment voor mij: de ijsvogel!

De ijsvogel is voor mij de vogel-verwezenlijking van mindfulness, want met je gedachten ergens anders, een gefronste zorgelijke blik en je hebt hem gemist. Prachtig moment, die blauwe waas die je ineens voorbij ziet vliegen en als je geluk hebt, neer ziet strijken op de vlonder van de overburen.

Een vredig tafereel hier aan de Martinus Nijhoffweg. Hoewel het een aantal jaar geleden er minder vredig aan toe was gegaan in onze tuin. Onze konijn en cavia hadden al jaren, vrij hobbelend, de tijd van hun leven in onze achtertuin, totdat Milou een ochtend de gordijnen opende en er nog een restant konijn over was en geen cavia meer….

Dit heeft, zoals je kunt begrijpen een klein jeugdtrauma en groot verdriet opgeleverd, welke gelukkig beide verwerkt, maar in mijn achterhoofd blijft spoken: wellicht toch eagles in the garden?….

Wind

Wind

Typhoon is hersteld van zijn burn-out’ scannen mijn ogen de headline van een artikel. Nee toch, hoor ik mezelf meteen denken, niet hij. Niet de man van die heerlijke upbeat tonen en met de vrolijkste uitstraling ever, waarvan je mondhoeken, al zit je in je diepste dalen, vanzelf omhoog krullen als je hem hoort of ziet.

Nielson is dankbaar voor de Corona quarantaine’, lees ik niet veel later. Nog geen stress bij hem, want door zijn voorgaande succes kan hij het wel even uitzingen. (Leuke uitspraak, Nielson). Dankbaar is hij omdat hij nu de tijd heeft om liedjes te schrijven en muziek te maken; dat wat hij het allerliefste doet.

Wat bizar is het toch, dat deze mensen die hun passie gevonden hebben en de mogelijkheid hebben te doen wat ze het állerleukste vinden, toch opgeslokt worden door stress, het moeten en de haast-maatschappij. En wat erg dat een noodsignaal als een burn-out of een pandemie er aan te pas moet komen om hun hart weer te laten zingen. (Ik kan het ook, Nielson!)

Ik ben benieuwd hoe het leven na Corona eruit ziet. Kunnen we de ontstane vertraging en verbinding die voor zoveel mensen iets moois hebben laten ontstaan een blijvende betekenis geven of gaan we massaal met heel veel haast en hysterie al het gemiste inhalen. Welke wind gaat er waaien? Wordt het een orkaan die de zaadjes van de paardebloemen zo hard wegblaast dat ze stuk voor stuk in het luchtledige verdwijnen of een zachte bries die de zaadjes laat zweven, landen en ontkiemen tot nieuwe mogelijkheden.

We hoeven niets in te halen, want we hebben niets gemist. Het is alleen anders gegaan. De verjaardag waar je je normaal plichtsgetrouw heen zou slepen is creatief veranderd in een liefdevol zangkoor op afstand, het afscheid van een dierbare wordt niet minder doordat je niet massaal in een zaaltje kan zitten met koffie en cake achteraf. De standaard bezoekjes aan opa’s, oma’s, vrienden en familie worden gezellige videomomenten en we lijken elkaar ineens veel meer te vertellen te hebben. En mocht je de situatie nu helemaal niks vinden, hoeveel meer waardeer je het als het weer bij het oude is.

Ik ben persoonlijk dankbaar voor het side effect van deze crisis in een maatschappij die gewoonlijk veel te hard voor mij gaat. En ik hoop dat ik, Typhoon en velen met ons de vertragende pas kunnen volhouden op het moment dat de wind weer gaat waaien, hoe hard deze ook zal zijn. Leven vanuit ons hart, doen waar we van houden, in verbinding met anderen en genietend van de nieuwe muziek van Nielson.

Milou

Milou

‘Wat is dat?!’ vroeg mijn zus, toen ik onderstaande foto deelde in de groepapp. ‘Milou…’ was mijn antwoord. Want dat is genoeg uitleg voor wat, wie, waar, hoe en waarom.

Mijn jongste dochter Milou trekt al sinds ze geboren is met een nieuwsgierige blik, haar eigen-wijze, ludieke plan. Kledingcombinaties, waarvan je het niet zou verzinnen, laat zij werken; haar eerste stabilo-pen in groep 2, werd ontleed, want je moet toch weten hoe dat in elkaar zit; haar nieuwe mode accessoire pronkend aan haar tas, bleek later het mysterieuze missende stukje van onze handdoek te zijn; een pony creëren doet ze met haar eigen schaar 🙈 en een foto van een tegen-het-raam-geplakte-niet-nader-te-achterhalen-substantie laat ze eruit zien als een fascinerend kunstobject.

Ik moest er aan wennen in het begin, omdat ten eerste ze zo verschillend is dan onze eerste dochter. Waar Nicky als 3 jarige trouw in dr bedje bleef omdat wij dat vroegen, zagen we Milou dr ogen juist oplichten van die mogelijkheid. 2 weken lang zijn we op zoek geweest naar de juiste manier om haar iets NIET te laten doen en hadden we iedere avond een meisje op de trap zitten. Nou ja, wij zagen letterlijk 2 benen en een hoofd ondersteboven hangen op de open trap, wat best wel voor een kleine hartverzakking kan zorgen, kunnen we je beiden gelukkig navertellen.

Ten tweede omdat ze me uit mijn eigen starre, in-the-box, het-moet-zó mentaliteit haalde. En daar ben ik haar dankbaar voor! Dankbaar voor allebei mijn dochters die mijn kleine boeddha’s zijn❤️. Mijn allerliefste en allermooiste leermeestertjes, die mijn vervelendste eigenschappen me als een echo tegemoet laten komen en die me leren om met een pracht-persoonlijkheid en onbevangen blik de wereld tegemoet te treden.

Hoewel je zou denken dat ik inmiddels aan Milou dr ongewone acties gewend zou zijn, verrast ze me elke keer weer. Zo ook gisteren, toen ze met dr vinger vast kwam te zitten in de steel van de pan terwijl ze pannenkoeken aan het bakken was (I kid you not!!). Ik zag me al zitten op de eerste hulp met een dochter en een pannenkoekenpan aan haar vinger. Hoe leg je dat nou uit, hoor ik je denken…..Nou gewoon: Milou!