Archief van
Categorie: Geen categorie

Mayday Mayday!!

Mayday Mayday!!

‘Wat?! Wat?!’ hoor ik je verschrikt denken. ‘Is er een familietragedie, ben je geveld door Corona en maandenlang uitgeschakeld, is het huis ingestort door een aardbeving???’ Nee, niets van dit alle; we zijn ‘slechts’ aan het verbouwen. Alleen is het woordje ‘slechts’ niet op mij van toepassing en reageert mijn hele staat van zijn hetzelfde alsof het een van de bovenstaande drama’s betreft.

Laat ik voorop stellen dat ik mij ontzettend bevoorrecht voel dat deze verbouwing mogelijk is. Hoe geweldig dat het casco na 15 jaar lief & leed doorstaan te hebben, nu op de vooravond staat van een flinke opknap beurt; nieuw vloeren, gordijnen, verfwerk plafond/muren/trap, leuke ‘VT Wonen-zitvensterbank’ en klappppperrrrr van de week, tsjoep tsjoep : een prachtige stalen schuifdeur.

Ware het niet, dat ik en een verbouwing net zo goed samen gaan als Flow en een kat; geloof me, je wilt hier geen getuige van zijn. Ik ga al hyperventileren als ik langs een Gamma rijd en voel me als door een tsunami overspoeld door alle chaos en to do’s. Conclusie, ik kan dit gewoonweg niet. In een soort paniekreactie pak ik alles beet wat totaal niet relevant is: ramen zemen, Frans oefenen met Duolingo, googlen dat Mayday een verbastering is van m’aidez (help mij) en de heg snoeien..van de buren.

Daarnaast ben ik echt een klus-kluns, buurman en buurman in 1 persoon; dat wat ik aanpak gaat of stuk of had niet aangepakt hoeven te worden, verf eindigt zo’n beetje overal waar het niet op hoort te komen en het staan op een ladder is een gevaar voor mij, mijn hele omgeving, en ver daarbuiten.

Als een wonder heb ik een man die hier wel een master in is en als een knappe verwezenlijking van Bob de Bouwer soepeltjes door het huis manoeuvreert, waar niets te veel voor is.

Voor iedereen is het dus het beste als ik een stapje terug doe en aan de slag ga met mijn innerlijke verbouwing: het omgaan met mijn eigen weerstand tegen mijn onkunde, de schaamte ten opzichte van de ‘buitenwereld’, het simpeler in het leven willen staan, zonder al die onnodige zorgen om geen levensbedreigende zaken. Genoeg werk aan de winkel dus, maar de eerste stap heb ik goed gezet, om uit te reiken naar mijn man en te roepen: ‘m’aidez!’ Waarop hij gelukkig mijn hand pakte en fluisterde: ‘je t’aide.’

Mijn meisje van 13 en een half

Mijn meisje van 13 en een half

Lijkt ineens niet meer op het kleine meisje van ‘gister’.

Gaat er midden in de nacht uit om een boterham te maken, want ‘ik had onwijs veel honger, mam!’

Gebruikt termen als : ewa, aaaawwkward, huts, yeet.

Verkiest mijn oude gammele Cortina boven haar eigen dure aerodynamische Batavus, want ‘al mijn vriendinnen hebben die ohook!‘

Draait zelf in 20 minuten een complete maaltijd in elkaar voor 3 vriendinnen die spontaan komen eten.

Zegt, als ze mijn zorgelijke blik ziet: ‘komt wel goed, mam’.

Draagt (mijn!) sokken in Fila slippers 😱

Is stoer genoeg om zelf een pizza te bestellen op de Franse camping, maar nog niet assertief genoeg om na 1 1/2 uur te vragen of dat wel klopt.

Verwerkt random drie keer het woord random in een zin.

Trekt wanneer het haar uit komt de ‘dat-kan-ik-toch-niet-weten-ik-ben-maar-13-en-een-half-!-kaart.

Zit altijd (lees: ALTIJD!!!!) op haar telefoon, behalve wanneer ik haar bel.

Is een überpuber; gaat overal tegen in, stelt alles ter discussie en vindt alles super stom.

Is de allerliefste die altijd voor iedereen klaarstaat.

Is een prachtmeid waar ik verschrikkelijk veel van houd ❤️

20 jaar

20 jaar

20 jaar geleden, jouw liefde voelt als de dag van gister

20 jaar geleden, jouw lach klinkt als de dag van gister

20 jaar geleden, jouw omarming verwarmt als de dag van gister

20 jaar geleden, maar jij blijft bij me als de dag van gister

Fijn! (vervolg Stom!)

Fijn! (vervolg Stom!)

Het piepend geluid van de stelen van tulpen tegen elkaar aan. (Met dank aan het programma’s Het spijt me en De vijf uur show (gek genoeg keek ik deze programma’s dus lang, lang geleden).

Naar het ziekenhuis moeten om alleen maar een kies te trekken.

Net vóór de tekst uit zingen van een liedje (gek genoeg staat deze op het Stom! lijstje van mijn dochter).

Het enthousiasme van je Labradoodle als ze je weer ziet nadat ze zich even omgedraaid had.

Overnachten in een eenvoudige trekkershut met 2 stapelbedden in Heerlen.

Dat iedereen binnen het gezin dit genoeg kampeerervaring vindt.

Het eerste kopje koffie van de dag.

De geur van een regenbui na een warme dag.

Met je vingers door een bak met gedroogde linzen gaan. Serieus, dit móet je een keer proberen voor de instant-onspanningservaring. Belangrijk detail is wel dat ze ongekookt zijn.

Woorden als knutsel, krielkip, kakofonie, kraakhelder.

Dat ik dit niet psychologisch kan doorgronden waarom het allemaal woorden met een K zijn.

Een blotevoetenpad.

Het geluid van (mét schoenen!) lopen over een schelpenpad.

De geur van een regenbui na een warme dag, tijdens het lopen op een blotevoetenpad luisterend naar de kakofonie van een geknutselde krielkip op een kraakheldere dag.

Het maken van een Fijn! lijstje.

Stom!

Stom!

De onbedwingbare behoefte van je 13 jarige dochter om de gruwelijke scènes van Riverdale met je te delen.

Het omdraaien van je maag bij het alleen al het aanhoren van deze details.

Je kies moeten laten trekken omdat meerdere wortelkanaalbehandelingen en dito operatie niet afdoende waren.

Woorden als: versnapering, een hapje en een drankje, een vorkje prikken.

Het niet psychologisch kunnen doorgronden waarom het allemaal eet/drinkgerelateerde woorden zijn.

Het improviserend mee doedeladoën op een Jazz nummer.

Jazz.

Zelfs 15 jaar na de digitalisering nog rillingen krijgen als je alleen maar dénkt aan nagels over een schoolbord. (Of aan een versnapering).

Midden in een spannende serie zitten en na je vakantie erachter komen dat Netflix ‘m verwijderd heeft. (huh, vakantie?? Klopt dit is een oudje..).

Mensen die over zichzelf in de 3e persoon praten ( Jimmy likes Elaine (Seinfeld)).

Dat Seinfeld niet op Netflix staat.

Op Facebook in een moeilijk-ik-weet-niet-hoe-ik-moet-zeggen-maar-ik-doe-alvast-een-halfslachtige poging-bericht zitten…en dan per ongeluk op enter drukken.

Het niet kunnen knuffelen van je pasgeboren nichtje.

Tot 4 keer toe denken dat je, als je 5 meter na achter verhuisd op het strand, je voorlopig wel goed zit t.o.v. het opkomende water.

Je labradoodle die het niet meer leuk vindt om alleen te zijn na maanden gezelllig-Corona-samenzijn.

De afvalcontainerbak die vast zit terwijl de kapotte vuilniszak een spoor van vocht over je schoenen lekt.

Lekkende vuilniszakken.

Dat er zoveel is dat ik stom vind..