Archief van
Categorie: Geen categorie

Major Tom

Major Tom

‘Ground control to Major Tom’. Dat zong David Bowie in mijn hoofd toen er weer een sneeuwvlokje landde die doorrolde tot het groter besef. De Corona-situatie waarin we nu zitten maakt heel duidelijk dat onze zekerheden en vanzelfsprekendheden niets van dat alles zijn. De zekerheid van je baan, het naar school kunnen gaan; de vanzelfsprekendheid om je buurvrouw te omarmen omdat ze het moeilijk heeft, om te genieten op het terras van je favoriete strandtent om de lente in te luiden, naar het laatste afscheid gaan van iemand die je dierbaar is…

Dus zitten we thuis, beduusd van al die vanzelfsprekendheden die weggevaagd zijn en waardoor we terug geloodst worden naar onze basis; naar dat wat overblijft als al het overbodige wegvalt. Lagen vallen van ons af, ruis wordt weggenomen en daardoor komen we weer dichterbij onszelf en kunnen we contact maken met onze eigen ground control.

Zonder afleiding vanuit stilte kun je zomaar ineens gewaar worden van dat onbestemde gevoel. Dat gevoel dat zo ongemerkt al jaren sluimert en je altijd weg hebt kunnen drukken omdat je te veel bezig was met de hectiek van allerdag, met dat waarvan je dacht dat het belangrijk was. Dat gevoel dat nu zonder die hectiek steeds helderder van zich laat horen, als een beltoon die je jarenlang over hebt laten gaan, of zelfs herhaaldelijk weggedrukt hebt. Misschien heb je eens heel kort een wisselgesprek ermee gevoerd, maar veel meer aandacht heb je er niet aan besteed. Wat is dit gevoel? Dit is jouw ground control die contact met je probeert te maken en misschien is het tijd om op te nemen. Op te nemen en te luisteren wat het je te zeggen heeft.

Ook ik word gebeld, al jarenlang. En na oneindig wegdrukken, doe ik de afgelopen tijd verwoede pogingen om op te nemen en de boodschap te begrijpen. Als cadeautje uit deze onwerkelijk en voor velen schrijnende situatie heb ik daar de komende tijd de ruimte voor. En zwevend door die ruimte als Major Tom ben ik hopelijk in staat om verbinding te maken en te zeggen: ik hoor je ground control, en ik zal luisteren..

Grof vuil

Grof vuil

‘Volgende week dinsdag komt het grof vuil’ wordt er in de straatapp gedeeld; ik moet even 2 keer met mijn ogen knipperen door deze basale mededeling. Zelf ben ik nog aan het verwerken wat we zojuist live te horen hebben gekregen van premier Rutte; geen sociale contacten, scholen en horeca dicht en er is geen ontkomen aan: 60% van de bevolking zal besmet raken met het Coronavirus. Het lijkt een filmscenario, maar het is de realiteit waarin we op dit moment leven, zonder Ryan Gosling en Christian Bale in de hoofdrol. (Bespaar je de moeite om uit te zoeken welke film dit is. Mijn blog, mijn acteurs!😁)

Als we het over mindfulness hebben, is dit dé ultieme situatie. Alles wat normaal en vanzelfsprekend was, is binnen het tijdsbestek van een week omvergeblazen; van handen schudden tot gewoon boodschappen kunnen doen. In principe is het niet verkeerd om zo weer even gereset te worden en bewuster te zijn van je doen en laten. Aan de andere kant past het brein zich ook razendsnel aan; zo dacht ik bij het zien een groepsknuffel in Boer zoekt vrouw: ‘toen kon dat nog..’ 🙊

Zelf doorloop ik een scala van tegenstrijdige emoties in het hele gebeuren: angst, hoop, verwarring, gevoel van vertraging, verbinding omdat we als gezin letterlijk dichter bij elkaar leven, irritaties omdat we als gezin letterlijk dichter bij elkaar leven. Hoe bizar dat het van de eerste ver-van-mijn-bed berichten, ineens lepeltje-lepeltje naast ons ligt.

Maar het is een feit en we moeten ermee dealen. Ik voel nu hoe de yoga (principes) mij afgelopen jaren gesterkt hebben. Ik merk (vooralsnog) zonder oordeel de wisselende emoties op en hoe onzeker het hele gebeuren ook is, ik ervaar het gevoel van gelatenheid. Gelatenheid in de zin van, zijn met wat is. Het niet-willen heeft geen zin, het weg-wensen helpt mij niet verder. Daarmee hoef ik een deel van de strijd niet aan te gaan en kan ik mij richten op aanpassen.

Want daar ben ik nog mee bezig, met aanpassen. Met de omschakeling van surreëel naar realiteit, waarin we 1 1/2 meter afstand van elkaar moeten houden, de kinderen thuis onderwijs krijgen en hoewel het niet zo voelt, beseffen dat mijn (schoon/stief) ouders toch echt onder de ‘ouderen’ vallen..

Dat heeft even tijd nodig, maar het mag niet te lang duren, want het leven gaat door en dinsdag komt het grof vuil..

Own it!

Own it!

‘Own it, girl!’ roept Jack Black naar zijn tegenspeelster in de (naar mijn mening) hilarische film Jumanji Welcome to the Jungle, waarop zij op haar beurt d’r haar naar achter gooit en heupwiegend op d’r doel af gaat.

Ik vind het een geweldige uitdrukking, own it. En dan niet zo zeer in deze context, maar wel in dat wat je kracht is tot uiting te laten komen en dit te ‘ownen’, zonder valse bescheidenheid, excuses en eigen verbazing. Ik hoor mezelf dat laatste regelmatig doen, proberen uit te leggen wat er gebeurt als ik een yogales geef; zelf soms nog stomverbaasd over de moeiteloosheid waarmee dit gepaard gaat of wat er in me op komt wat naadloos lijkt aan te sluiten op waar iemand mee worstelt op dat moment.

Het ‘ownen’ betekent niet jezelf op je borst slaan en uit de hoogte kakelen hoe goed je wel niet bent, maar het voor jezelf accepteren, zonder het kleiner te maken of het verder uit te leggen aan iemand. Daarmee sta je krachtig en zelfverzekerd in je kwaliteit(en). De term herinnert mij hieraan en helpt me erbij.

‘Own it!’ vind ik ook van toepassing op je uiterlijke kenmerken die niet schijnen te passen in het maatschappelijke ideaalbeeld, wat er voor zorgt dat je je buik insnoert of je neus laat corrigeren. Laten we met z’n allen wat meer Karen Gillan’en, ook al bezitten wij geen killerbody and amazing boezem. Geloof me, ook zij heeft iets waar ze onzeker over is..vraag me alleen niet wat 😜.

‘Own it!’ leek de slechthorende vrouw die voor me in de tram kwam zitten gisteren geweldig toe te passen. Niet met doorzichtige gehoorapparaten of verborgen houdend achter haar lokken. Nee, ze droeg haar haar kortgeschoren, waardoor haar knalrode hoortoestellen als fonkelende juweeltjes achter haar oren blonken. Own it, girl!

Bloggen doe je zo

Bloggen doe je zo

‘Bloggen doe je zo’, ‘How blogs work’, ‘Bloggen voor dummies’. Even lukraak een greep uit de literatuur die beschikbaar is als je wilt bloggen. Domme ik, die gewoon d’r tien vingers boven het toetsenbord is gaan houden en vanuit d’r gevoel is gaan ratelen. Bloggen ‘doe’ je dus blijkbaar niet zomaar even, maar is onderhevig aan allerlei regels en voorschriften. Het bracht me even aan het wankelen, want wat denk ik wel helemaal niet wat ik aan het doen ben !! (mijn kritische/onzekere ik). Mijn perfectionisme wil ermee aan de haal om de boeken door te spitten en de onderste regel boven te krijgen en het ‘goed’ te doen, ‘zoals het hoort’.

Gelukkig is mijn DGWJLV-ik ook wakker en alert die ingrijpt en het objectief kan aanschouwen. Al die boeken vol met tips en trucs zijn vooral voor zakelijk bloggen, hoe je je verhaal doelgericht en lucratief je klanten kunt laten bereiken. Laten er nou tenminste 4 woorden in de voorgaande zin zitten die me hetzelfde gevoel geven als nagels over een schoolbord. (bijna niet meer voor te stellen met de digiboards van tegenwoordig, maar ik weet nog precies hoe het klinkt, ieuwww).

Ik wil niet doelgericht met allerlei trucjes aan de slag gaan om lucratief bezig te zijn (ieuwww!). Wel voel ik de behoefte om wat meer uit mijn veilige cocoon te stappen en mijn blogs van trage rupsen tot vlinders te laten ontpoppen en hun vleugels te laten uitslaan om verder de weide wereld in te vliegen. Verder dan het terrarium waarin ze gevangen zitten, waar ik nu enkel mijn naaste familie ze in laat aanschouwen; die ze met de plichtgetrouwe oeh’s en ah’s bewonderen, omdat het de lieve familieleden zijn die ze zijn.

Verder betekent ook eng en onveilig en weer net een stapje verder in het proces om te laten zien wie IK ben, in plaats van te kameleoneren met de rest (ik weet dat dit geen woord is, maar je begrijpt vast wat ik ermee bedoel). Maar verder betekent ook weten hóe je het onder de aandacht brengt, deelt via social media en een groep opbouwt die gelijkgestemd is. Ik moet dus kennis zien te vergaren, want wat dat betreft ben ik echt een dummy. Hmmm, zal er misschien een boek over geschreven zijn….

Mondays

Mondays

‘I hate Mondays’ bromde Garfield jarenlang vanaf mijn kinderdekbed met een klodder tandpasta over zijn hoofd. En dat is de mening van velen; het weekend is veel te snel voorbij, een lange week ligt weer voor ons en waarom is het altijd, zelfs als de zon schijnt, zo grauw op die maandagen!

Mijn week ziet er anders uit dan die van de gemiddelde Nederlander; de planning van mijn lessen, huishoudelijke taken, verzorging kids en doodle heeft geen vastomlijnde structuur, maar is daarom niet minder uitdagend. Voor mij, als niet-gediagnosticeerde ADD’er/hooggevoelige, is het juist een enorme valkuil, want er is altijd wel iets te doen/iets te moeten.

Mijn voornemen om hier enigszins een structuur in aan te brengen ligt al jaren in de hangmat met een cocktail in de hand, het van een afstandje te aanschouwen, opgelucht dat ie tot nu toe nog niet in het gareel was gespannen. Al jaren laveer ik dus van de ene taak naar de ander met de aandachtsboog van een springveer, zonder vaak iets concreets tot iets compleets te complemeneren met een spoor van ‘net niet’ achter me. Hoe graag ik het ook wil, het is tot op de dag van vandaag nog niet gelukt.

En naast het feit dat er niet genoeg uit mijn handen komt, is er ook het gegeven dat er nooit tijd is (lees: ik me nooit tijd gun) voor het DGWJLV-principe (ken je ‘m nog, van een aantal blogs geleden?..). Zo komt het ook dat ik nog geen bladzijde verder gekomen ben met project ‘Boek’, want ‘daar heb ik toch geen tijd voor?…’ Vandaar dat ik besloten heb om de maandagen vrij te plannen hiervoor en hierdoor twee vliegen in 1 klap te slaan, door te doen wat ik leuk vind én aan de slag te gaan met een opzet voor een dag structuur, welke in het boek zal komen. En tevens ga ik hiermee Garfield het tegendeel bewijzen en de ommekeer te maken van ‘I hate mondays’ naar:

Monday is Funday!

Baal jij ook zo van het begin van de week, ga dan op zoek naar jouw plezier om jezelf dit specifiek op deze dag te gunnen (of een andere dag als bijvoorbeeld zondag jouw stomdag is). Doorbreek zo jouw patroon, stap af van het gevoel waarmee die dag doordrenkt is. It’s all in our heads. Garfield krijg ik waarschijnlijk niet uit zijn mopperstand, maar wellicht heb ik jou wel een aanzet gegeven om zo jouw uitdaag-dag net een beetje leuker te maken.

Garfield