Archief van
Auteur: marIKen

First Dates

First Dates

‘Leuk, zo’n eerste date’, is het standaard grapje tussen mij en mijn man. Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe dit ontstaan is, maar we gebruiken het op de meest niet-date-like momenten: worstelend met de eerste, tot in de haarwortels ontplofte luier van dochterlief, midden in Barcelona op een van de drukste kruispunten met autopech, op de eerste hulp, omdat het toch niet zo verstandig bleek om met een drilboor tegels van de muur te trillen….met een korte broek aan.

Onze echte eerste date heeft, bizar genoeg, al 24 jaar geleden plaatsgevonden: pizza eten bij Donatello’s, naar de romantische (lees:afgrijselijke) film ‘A walk in the clouds’ (leuk, zo’n eerste date 😉 ) om vervolgens (ik achterop) hobbelend op de brommer terug met een grote bak popcorn naar onze huisgenoot te gaan, die het niet kon waarderen dat we hem daarvoor wakker maakten om 01.00 ’s nachts, want HIJ HIELD HELEMAAL NIET VAN ZOUTE POPCORN!!!!!!

Het was een leuke first date en vele volgden. Tegenwoordig zie je niet anders op tv, Married at first sight, Lang leve de liefde, First dates Nederland/Ierland/Nieuw-Zeeland, Engeland (mijn favoriet!) / VIPS en gister hoorde ik zelfs dat ‘Op goed geluk’ weer op de buis komt; please, sommige dingen zijn écht niet voor herhaling vatbaar!
Nieuwe ontmoetingen en liefdes zijn dus hot en ik kijk er ook graag naar, gewoon omdat je, als je voorzichtige liefdes ziet ontvouwen, je niet anders kan dan het met een onbedwingbare glimlach en een verruimd hart te aanschouwen. Je kiest op zo’n moment voor elkaar en als je dan eenmaal in een solide relatie zit, dan is het vanzelfsprekend en wordt het niet meer uitgesproken dat je voor elkaar kiest. Dat besef kwam tot mij toen ik Claudia de Breij op Oudejaarsavond hoorde zingen: ‘blijf je nog een jaar?’. Hoe mooi en en hoe nodig om samen de balans op te maken en naast de huishoudelijke-, gezinstechnische- en praktische taakverdeling te voelen of de verbinding er nog is.

Gister, toevallig tijdens Valentijnsdag, hebben wij nog even getoetst en konden we, na het nodige te hebben uitgesproken, gelukkig concluderen: ja, we blijven nog een jaar. Op naar de volgende First Dates! ❤️

For crying out loud, you know I love you

For crying out loud, you know I love you

Meerdere keren per dag valt mijn oog erop, de verjaardagkalender; al jaren hangt het trouw op dezelfde plek.
Van de week kwam het besef hoe dit ogenschijnlijk roerloos overzicht van de mensen die je dierbaar zijn, eigenlijk continu in beweging is. Namen worden toegevoegd: nieuw leven geboren uit liefde, nieuwe vriendschappen ontstaan uit soms toevallige ontmoetingen, maar ook verwijderd; de weggetipp-exte namen van diegenen die je uit het oog bent verloren, omdat het nou eenmaal zo gaat in het leven. Je verandert en soms komt er een moment dat je samen glimlachend beseft dat het tijd is om elk een andere kant op te gaan. Soms gebeurt dit ook zonder glimlach, waarbij je achteraf bekeken mensen gekwetst hebt en het nu anders zou doen. Maar ook dit is een les die ik geleerd hebt: als ik het anders had gekund, dan had ik het anders gedaan. Een mooi besef van mijn coach Esmeralda.

En dan heb je nog een laatste verjaardagskalender-categorie, de mensen die je dierbaar zijn..met een kruisje achter zijn/haar naam. Ik weet dat dit ook is hoe het gaat in het leven, waarbij je, als gevolg van natuurlijk verloop, vrede hebt met je lieve opa’s en oma’s die je ontvallen zijn. Maar je hebt ook dierbaren waarbij je geen vrede hebt dat ze niet meer in je leven zijn. Te vroeg en onverwacht, waarbij er, zelfs na 20 jaar, nog steeds soms op de meest onverwachte momenten zo’n scherpe pijn door je lijf kan gieren dat het je adem ontneemt.

Het duurt nog maanden voor ik de kalender omsla en jouw naam al 20 jaar met kruisje zie staan.. Spotify bracht je even bij me van de week door onverwachts jouw favoriete nummer van Meatloaf af te spelen. Nog glashelder in mijn herinnering zie ik je door het huis dansen, luid zingend met de radio op 10. En heel even zongen we samen, lieve mama:

FOR CRYING OUT LOUD, YOU KNOW I LOVE YOU!

Aanname van de week…..

Aanname van de week…..

“You should never assume. You know what happens when you assume. You make an ass out of you and me because that’s how it’s spelled.”
― Ellen DeGeneres

We maken ze allemaal, aannames; overtuigd zijn dat je nieuwe collega je niet mag, omdat hij je in de gang genegeerd heeft, invullen dat de lerares je een slechte moeder vindt omdat je een half uur te laat je zoontje komt ophalen, ….
Aannames beïnvloeden je gedrag en gevoel: je draait je hoofd om als je je collega ziet aankomen, want hé, dat doet ie toch ook bij jou en je loopt urenlang met een schuldgevoel in je maag door het schoolvoorval. Dat het wellicht klopt wat je denkt en dat je daar volledig boven mag staan, is even een ander verhaal. Waar ik naartoe wil, is dat je helemaal niet wéét wat iemand denkt; je collega bleek achteraf met z’n gedachten bij zijn zieke moeder te zijn en de lerares maakte zich zorgen om jou omdat je er zo vermoeid en gestresst uitzag. Voor de grap zou je deze week eens mogen opmerken hoe vaak je iets ‘aanneemt’; hoe zeker je ook lijkt van je zaak, stel jezelf de vraag: is dit een feit en durf ik er Eur 100,- op in te zetten of is het een aanname.

Mijn aanname van de week:
Flow, onze Labradoodle van 1 jaar, zit in verband met allergieën op een veganistisch dieet. Volledig tegen haar instinct en ze eet dan ook waar mogelijk alles wat ze te pakken kan krijgen van ons bord. Zo had ze vanmiddag ineens de zelfbelegde boterhammen met salami van mijn jongste dochter te pakken. Na verwoede pogingen dit uit haar bek te krijgen, staat Milou met een trillende onderlip in de keuken. ‘Ach lieverd’ zeg ik, ‘je bent natuurlijk bang dat ze er ziek van wordt’. Even lijkt ze mijn aanname te willen bevestigen, maar dan zegt ze ‘ik had er zoveel tijd aan besteed om ze klaar te maken’.

Dusss….don’t ass-u-me 😉 Als je er niet 100 Euro zeker van bent, just ask!

Tunnelvisie

Tunnelvisie

Ik krijg zo vaak de opmerking ‘yoga is niks voor mij, ik ben niet lenig’. Of ‘het lukt me echt niet om meer dan 30 seconden stil te zitten en dus niets nuttigs uit mijn handen te laten komen’. Gedachten –> overtuigingen –> belemmeringen én gewoonten. We klagen vaak dat we het anders willen, vast zitten, meer rust en ontspanning nodig hebben, en vervolgens denderen we met z’n allen door op dat oh zo diep ingesleten patroon. Hoe kan het toch dat verandering zo moeilijk is, terwijl we inzien dat het zo niet langer kan?!
Dat komt door die gedachten –> overtuigingen –> belemmeringen én gewoonten.

In mijn boek zal ik uitgebreid terugkomen op het maalstroom van gedachten die onze koers bepalen. Voor nu wil ik kort aandacht besteden aan die gewoonten. We doen namelijk heel veel omdat we het altijd al zo gedaan hebben, vaak zonder er over na te denken en zonder het te beseffen. Zo is onze natuur ingesteld, want hoe fijn is het dat je niet hoeft na te denken dat je je linker- voor je rechter voet moet zetten (en andersom) om ergens te komen.
Ik herinner een treffend voorbeeld uit mijn studie, een college over Cultural Communications, van mfpsljs jaar geleden ( 😉 ). Een vrouw maakt een tosti, belegt de boterhammen, snijdt de korsten eraf en stopt deze tussen het grote tosti-ijzer. Haar vriend aanschouwt het tafereel en vraagt waarom ze de korsten eraf snijdt. Ze moet hier even over nadenken en zegt dan: “zo deed mijn moeder het ook altijd”. Bij navraag bij háár moeder hierover, vertelt deze: “zo deed mijn moeder het ook altijd”. Oma gaf het verlossende antwoord: “omdat het anders niet in mijn kleine tosti-ijzer paste.”

En zo is het dus met veel dingen. Doordat we handelingen soms klakkeloos overnemen, krijgen we last van tunnelvisie. Ons spoor raakt vast in die groeven van dat ingesleten patroon en zien letterlijk niet hoe het anders kan. Voor mij is yoga, mindfulness en meditatie (en voor heeeel veel meer) het antwoord hierop. Het stelt me staat om dit eerder op te merken.

Mijn eigen recente ervaring hiermee kwam gisteren tijdens het autorijden. Ik heb sinds kort een bril voor achter het stuur en steeds als ik op een tunnel afreed kreeg ik de neiging om deze afzetten. Een aantal tunnels en neigingen verder, snapte ik waarom. Voorheen als ik een bril op mijn neus had, was dit een zonnebril, dus wat doe je dan als je een tunnel in rijdt…. juist.

Dat is nou letterlijk last hebben van tunnelvisie. 😊

Project ‘Boek’

Project ‘Boek’

Het kan geen toeval zijn. Rond het moment dat ik besloten heb om het DGWJLV-statement na te leven en o.a. het bloggen weer op te pakken, voel ik steeds meer inspiratie sprankelen. Vanmorgen kwam het besef: ik wil een boek schrijven! Voor ik (een beetje) toelicht, wat ik daar dan in kwijt zou willen, wil ik jullie eerst deelgenoot maken van het ontstaan van dit besef; dit vond ik namelijk tamelijk schokkend.

Als we het over belletjes in mijn spa rood hebben, schaar ik dit besef onder luchtballon formaat. Dus zo’n besef moet dan ook met de groots mogelijke bombarie aangekondigd worden, vind je niet? Je verwacht toeters, bellen, het meest spectaculaire vuurwerk, het Rotterdams Philharmonisch orkest die spontaan bombastisch begint te spelen, grote pijlen die in neonlichten knipperend aandacht op je besef vestigen….. maar nee, niets van dit alles..
Het was zo klein, subtiel en vluchtig tijdens een dagelijkse handeling (deodorant opspuiten als je het echt wilt weten) dat ik het zomaar had kunnen missen; het zomaar weer als belletje in het luchtledige had kunnen verdwijnen. Maar ik ‘ving’ deze zowaar, waardoor het besef op dat moment wel groter werd. Ik kan het ontstaan van mijn gedachten niet helemaal meer letterlijk herhalen, het voelde als een sneeuwvlok die van de berg rolt en van waaruit steeds groter wordt, tot die prachtige grote witte kristalheldere bal van besef en verlangen: ik wil een boek schrijven!

Al jaren mag ik anderen begeleiden vanuit mijn eigen ervaringen, ontdekkingen en uitdagingen. Hierdoor is een schat aan toepasbare inzichten ontstaan, welke in verschillende mappen, schriften en kamertjes in mijn hoofd opgeslagen liggen. Mijn verlangen nu is om dit op mijn geheel eigen IK-wijze in een boek te gieten en dit volgend jaar uit te gaan geven. Nou, dat is toch op z’n minst een dubbele klap op de cimbalen van het orkest waard, vind je niet?!