Flashlight!

Het kan geen toeval zijn. Rond het moment dat ik besloten heb om het DGWJLV-statement na te leven en o.a. het bloggen weer op te pakken, voel ik steeds meer inspiratie sprankelen. Vanmorgen kwam het besef: ik wil een boek schrijven! Voor ik (een beetje) toelicht, wat ik daar dan in kwijt zou willen, wil ik jullie eerst deelgenoot maken van het ontstaan van dit besef; dit vond ik namelijk tamelijk schokkend.

Als we het over belletjes in mijn spa rood hebben, schaar ik dit besef onder luchtballon formaat. Dus zo’n besef moet dan ook met de groots mogelijke bombarie aangekondigd worden, vind je niet? Je verwacht toeters, bellen, het meest spectaculaire vuurwerk, het Rotterdams Philharmonisch orkest die spontaan bombastisch begint te spelen, grote pijlen die in neonlichten knipperend aandacht op je besef vestigen….. maar nee, niets van dit alles..
Het was zo klein, subtiel en vluchtig tijdens een dagelijkse handeling (deodorant opspuiten als je het echt wilt weten) dat ik het zomaar had kunnen missen; het zomaar weer als belletje in het luchtledige had kunnen verdwijnen. Maar ik ‘ving’ deze zowaar, waardoor het besef op dat moment wel groter werd. Ik kan het ontstaan van mijn gedachten niet helemaal meer letterlijk herhalen, het voelde als een sneeuwvlok die van de berg rolt en van waaruit steeds groter wordt, tot die prachtige grote witte kristalheldere bal van besef en verlangen: ik wil een boek schrijven!

Al jaren mag ik anderen begeleiden vanuit mijn eigen ervaringen, ontdekkingen en uitdagingen. Hierdoor is een schat aan toepasbare inzichten ontstaan, welke in verschillende mappen, schriften en kamertjes in mijn hoofd opgeslagen liggen. Mijn verlangen nu is om dit op mijn geheel eigen IK-wijze in een boek te gieten en dit volgend jaar uit te gaan geven. Nou, dat is toch op z’n minst een dubbele klap op de cimbalen van het orkest waard, niet?! Of zoals Jessie J zingt:
Kick start my heart when you shine it in my eyes…you’re my flashlight!

DGWJLV!

“Doe gewoon wat je leuk vindt”, zei mijn coach laatst tegen mij. Is het zo simpel? Voor mij niet, maar zeker wel waar. Voor mij is het starten (verdergaan, na 2 blogjes in 2016 geschreven te hebben, vind ik niet het correcte woord) met bloggen, zo’n gevalletje van DGWJLV. Die ‘dit-vind-ik-écht-leuk-sprankeling’ voel ik wanneer ik mag schrijven en mijn bevindingen, hersenkronkels, mijmeringen en gevoelens op digitaal papier mag zetten.
Toch heeft het 4 jaar geduurd voor ik weer aanstalten maak. Het is niet dat er geen gelegenheid was; meerdere malen voelde ik de inspiratie borrelen, voelde ik de noodzaak om het te verwoorden, maar door er geen gehoor aan te geven, spatte mijn inspiratie als bubbels die in mijn spa rood de bovenkant bereiken, uiteen. Het verdwijnt dan gewoon en een uur later heb ik ook geen idee meer waar ik zo graag over wilde schrijven.

Waarom doe ik dan niet gewoon wat ik leuk vind?…
Omdat ik dan voor mezelf kies, tijd besteed aan mijzelf en niet aan de torenhoge strijk, mijn Labradoodle die me enthousiast uitnodigt om te spelen of mijn kinderen nog steeds verwachten dat ik in een vingerknip voor ze klaar sta.
Ander klein (understatement) puntje is toch ook wel mijn perfectionisme die me lam legt en daarnaast voelt het best kwetsbaar om anderen deelgenoot te maken van mijn uitdagingen. Maar ik weet dat het mij gaat helpen om oude patronen te doorbreken en om steeds meer toe te bewegen naar mijn eigen IK.

Dus vandaar dat ik er weer voor kies om mijn verlangen te volgen en zodra ik voel dat de belletjes naar boven beginnen te borrelen, snel naar mijn inspiratie te luisteren zodat ze, in plaats van in het luchtledige, op papier mogen afspatten. Wordt (hopelijk) vervolgd 😉

Melk, goed voor elk?….

imagesOULB8ERNVan de kleur groen te horen krijgen dat het rood is…. Zo ervoer ik de mededeling: ‘melk is niet gezond, je hebt geen melk nodig’. Van dit soort mededelingen krijg je geen Aha moment. Eerst denk je: Oja! Wat een onzin! (weerstand). Vervolgens: hmhmmm…(neutrale aanname), dan: hm? (hoe zit dat precies?) om uiteindelijk tot de slotconclusie te komen: what the f***!!! De kleur groen is echt rood!! Deze opeenvolging gebeurt niet in één avond, in mijn geval heeft dit proces jaren geduurd. Hoe kan het ook anders; het is er zo ingestampt door mijn ouders, door de overheid, via schoolmelk, door de bejaarde vrouw met botontkalking tijdens mijn vakantiebaantje in de thuiszorg, door het consultatiebureau: ‘melk is essentieel voor onze botten en gezondheid’. Feit!

Hoe schokkend dat dit ‘feit’ een reclamecampagne blijkt te zijn! Gelukkig leven we in 2016 en hoef ik het niet zelf allemaal uit te pluizen. Het is een hot item waar genoeg over wordt geschreven en waar het hoe en waarom in terug te vinden is. Voor mij waren de belangrijkste eye openers:

  • koemelk is voor kalveren; welk dier drinkt nog melk na de babytijd?
  • koemelk is voor kalveren; een dier met 4 magen…
  • koemelk is voor kalveren; boordevol (groei)hormonen en antibiotica.  Proost!
  • “Dat melk veel calcium bevat, betekent niet automatisch dat melk essentieel is voor sterke botten en een goede gezondheid.” (Melk de witte sloper-Alissa Hamilton) / Dat een appeltaart appels bevat, betekent niet automatisch dat appeltaart gezond voor je is.

Maar hoe dan wel?! Hoe krijg je de benodigde calcium hoeveelheid binnen, zonder dat je bang hoeft te zijn dat je afbrokkelt? Heel simpel: een gezond voedingspatroon zorgt ervoor dat je de nodige calcium binnen krijgt. Eet je (groene blad-) groenten, noten, zaden, bonen, vis en je zit hier aan.

Dit puntje kost tijd, we zijn ons hele leven gehersenspoeld, dus ik herhaal: je krijgt je portie calcium via je gezonde voeding. Als je groenten, noten, zaden, etc. eet krijg je genoeg calcium binnen voor sterke botten en goede gezondheid. Wist je al hoe je voldoende calcium binnen krijgt? Door het eten van broccoli, boerenkool, linzen, pijnboompitten… Calcium zit in…. Oké, oké, I get it! Melk is niet gezond, wij hebben geen melk nodig om calcium binnen te krijgen. Ik zal het niet meer drinken……………………………………………………. Maar mijn kinderen dan?…..

Tja, bent niet zomaar van je 40 jaar oude melk-is-goed-voor je-overtuiging af… (en voor bij wie het kwartje nog niet gevallen is: dit geldt dus ook voor je kinderen!)

(Voor alle ins and outs, onderzoeken, resultaten en schokkende feitjes: Melk de witte Sloper – Alissa Hamilton)

 

 

Wat zie jij?…

IMG_7276[1]

Ik werd vanmorgen wakker…. nou ja.. ik was al 1 1/2 uur verwoed bezig aan een voedingsadvies en keek toen per ongeluk naar buiten.. (mindful aan het werk :-) )… en zag dit!

Regen? Vergeeld riet? De rommel op mijn vlonder van de tuinwerkzaamheden? De kale takken? Nee!! Ik zag de groene blaadjes tussen de kale takken aan de overkant! (Toegegeven, ze zijn wat minder zichtbaar op de foto dan mijn live beeld.) LENTE! De lente is echt begonnen! Dat wist ik natuurlijk wel; mijn jongste dochter had die al ingeluid door d’r handschoenen en oorwarmers achterin de kast te gooien en met d’r singletje en zomerjackie optimistisch naar buiten te stappen. Maar ik had ‘m (de lente) nog niet zo gevoeld. (oké… ik heb de narcissen ook al bewonderd en heerlijk van het zonnetje achter in de tuin genoten, maar dat doet teniet aan wat ik vanmorgen ervoer en wil overbrengen!) Mijn hart maakte echt een sprongetje toen ik dit zag, want geloof me, gister waren ze er nog niet. Dus stop met dat gemopper op het weer en op de regen. Dankzij de regen zijn de eerste blaadjes zich aan het ontvouwen.

Dank je wel regen!