Archief van
Auteur: marIKen

Mama, je make up. Geef me je Make-up

Mama, je make up. Geef me je Make-up

Bij welke destijds 13 jarige puber galmen deze Gooische Kinderen voor Kinderen tonen niet de hele dag door het hoofd als je het weer een keer gehoord hebt? (Graag gedaan 😉 ) En welk 13 jarig pubermeisje was niet de hele dag met make-up bezig? Nou, dit meisje dus…

Het heeft me gewoon nooit zoveel kunnen bekoren. Vroeger-vroeger was ik al geen meisje-meisje en klom ik liever in bomen of stampte ik door diepe modderplassen; gelukkiger kon je me niet maken. Op latere puberleeftijd heb ik wel wat geëxperimenteerd, waarvan 1 situatie me nog helder voor de geest staat. In vrije interpretatie van ‘geef me je make-up’ had ik gewoonweg een knalrode lipstick van mijn moeder gepakt en deze rijkelijk gestift. Intuïtief draaide ik me snel om toen mijn moeder de kamer binnen kwam, maar haar ogen, die brandden in mijn rug, lieten me gedwee naar de badkamer lopen om het geheel met een tissue ongedaan te maken. Ieder levend wezen weet dat dit niet zomaar gaat, waardoor ik de rest van de dag als trieste Pipo de Clown door het leven ging.

Ik kreeg pas echt interesse in make-up door mijn, je weet hoe oud, oudste dochter, die de een naar de andere vlog en tutorial bekijkt en aandacht en verzorging aan haar uiterlijk besteedt. ‘Dat kan ik ook,’ dacht ik en bekeek een tutorial voor ‘meisjes boven de 40′, waarin een verlept vrouwtje binnen 2 minuten moeiteloos gemetamorfoseerd werd tot een fierce creature. I didn’t even try. Beetje zoals met Bob we-put-a-tree-down-here-and-we’ll-give-him-a-little-friend Ross; heerlijk om naar te kijken, but don’t try this at home!

Een simpele google search bracht me afgelopen donderdag in de knusse woonkamer van Annemiek Wijsman. Iets te openhartig deelde ik mijn make-up routine: gewoon laten zitten als ik ga slapen en de volgende dag een kloddertje mascara erbovenop. Zelf het mondkapje kon haar afschuw niet verhullen. Maar ze ging de stijd aan en binnen 2 uur was ik gemetamorfoseerd tot een fierce creature 😉 én in staat om dit zelf te doen. Do try this at home!

Eenmaal thuis met een tas vol gekochte goodies werd ik van alle kanten bewonderd en drie keer raden wat mijn dochter spontaan begon te zingen?… Nou, niet echt natuurlijk, maar dat was voor het verhaal wel leuk geweest.

Dank je wel, Annemiek. Jij noemt jezelf een Make-up Artist, ik noem je een magican en ik kijk uit naar onze volgende afspraak voor personal shopping!

Twister

Twister

Heb je kleine kinderen en de illusie.. eh.. het idee, dat als ze wat ouder zijn, (laten we zeggen een jaartje of 13 en driekwart) de rust en regelmaat terug keert in huis? Stop dan nu met lezen..

Ik keek weleens verlangend uit naar die leeftijd, terwijl ik uitgeput à la SilviaWitteman onderuitgezakt klodders pap, jam of een ander uitgeharde substantie die onder de triptrap geplakt zat, aanschouwende (must read! columnbundel ‘Pekingeend bij nacht’ van Silvia Witteman dus). In het roze wolkje boven mijn hoofd zag ik meiden gezellig keuvelen en volumeloos (als in zonder geluid) elkaars haar doen. (Laatste kans om te stoppen!)

En toen brak de dag van gister aan.. Met de snelheid van licht werd me “gevraagd” of het goed was dat, ‘ja toch mam!’, drie vriendinnen hier de online schoolles kwamen volgen. Een is onder de 12, dus het Corona excuus was niet inzetbaar. Verder zat ik met opperste concentratie bij een beslissing die werklui moesten maken. Slim is ze, dat moet ik haar nageven.

Kort samengevat is het een wonder dat het huis nog staat met alle bombarie, gegil en gestamp waar de ergste storm uit de film Twister nog wat van kan leren. (Als je de film voorbij hebt zien komen op Netflix en denkt, ‘dat kan toch nooit wat zijn met effecten uit 1996‘, kijk!) Alleen valt het in het niet met de aardverschuiving die hier dus plaatsvond. Zelfs de dove buurman kwam vragen wat al die herrie toch was. (Nee, wij hebben niet echt een dove buurman.)

Verder heb ik een amateursheimlichgreep mogen uitvoeren (met gelukkig goede afloop), zijn de kasten leeg getrokken waar maar iets eetbaars in te vinden was (de bananencakejes incluis; zijn ze toch nog van pas gekomen) en heb ik, zonder overdrijven, een badkuip vol met was, omdat ze even wilden suppen.. je snapt hoe dat afgelopen is.

Er is geen triptrap meer om onder te zakken, maar die stoelpoten kunnen ook wel weer eens een sopje gebruiken..

Food!

Food!

‘Mam, wat kan ik eten?’, is een vraag die me met enige regelmaat gesteld wordt. Nee, mijn oudste is niet 3, maar 13 (en 3/4 inmiddels ;-)) en blijkbaar weet ze het nog steeds niet.

De reden hiervoor is dat ze op mij lijkt en niet zo van brood houdt. Deze mededeling veroorzaakt waarschijnlijk geen aardverschuivende ontzetting meer met zich mee, aangezien het tegenwoordig wat meer als maatschappelijk verantwoord wordt gezien als je geen brood meer eet. Gelukkig voor haar (en misschien wel dankzij mij) heeft zij het eerder opgemerkt dat haar lichaam niet blij wordt van deze glutensamenstelling, dan de in-de-40-jaren-oplopende leeftijd die ik had toen ik tot die ontdekking kwam.

Maar ja, wat dan? Wat als je niet een snelle boterham met kaas naar binnen kan proppen als je razendsnel veranderende puber lichaam om eten schreeuwt en je moeder niet met de bewerkte voedselindustrie mee wil gaan. Dan moet je als moeder zelf aan de bak. Letterlijk!

Dolgelukkig wordt ze van mijn eigen gemaakte bananencakejes, lijnzaadcrackers, sushirollen en kidneybonen met mango salades. En daar word ik dan weer dolgelukkig van. Het vergt alleen wat tijd en moeite en dat schiet er soms wel eens bij in. Dus toen ik vanmorgen weer hoorde: ‘Maaaam?!’ wist ik hoe laat het was… Tijd om aan de bak te gaan!

Recept voor 6 bananencakejes: 3 eieren, 3 bananen, kaneel, pecannoten, wat havermout, chiazaad en cranberry’s. In muffintray circa 16 minuten op 180 graden. Lekker met een klodder Griekse yoghurt en blauwe bessen. Of kneepje agave siroop en wat cacaonibs. Of all of the above.

p.s. krijg zojuist een appje van dochterlief: loopt wat uit op school, dus ga even langs de Mac. Zit je dan met je goede gedrag én 6 gebakken bananencakejes…

Mayday Mayday!!

Mayday Mayday!!

‘Wat?! Wat?!’ hoor ik je verschrikt denken. ‘Is er een familietragedie, ben je geveld door Corona en maandenlang uitgeschakeld, is het huis ingestort door een aardbeving???’ Nee, niets van dit alle; we zijn ‘slechts’ aan het verbouwen. Alleen is het woordje ‘slechts’ niet op mij van toepassing en reageert mijn hele staat van zijn hetzelfde alsof het een van de bovenstaande drama’s betreft.

Laat ik voorop stellen dat ik mij ontzettend bevoorrecht voel dat deze verbouwing mogelijk is. Hoe geweldig dat het casco na 15 jaar lief & leed doorstaan te hebben, nu op de vooravond staat van een flinke opknap beurt; nieuw vloeren, gordijnen, verfwerk plafond/muren/trap, leuke ‘VT Wonen-zitvensterbank’ en klappppperrrrr van de week, tsjoep tsjoep : een prachtige stalen schuifdeur.

Ware het niet, dat ik en een verbouwing net zo goed samen gaan als Flow en een kat; geloof me, je wilt hier geen getuige van zijn. Ik ga al hyperventileren als ik langs een Gamma rijd en voel me als door een tsunami overspoeld door alle chaos en to do’s. Conclusie, ik kan dit gewoonweg niet. In een soort paniekreactie pak ik alles beet wat totaal niet relevant is: ramen zemen, Frans oefenen met Duolingo, googlen dat Mayday een verbastering is van m’aidez (help mij) en de heg snoeien..van de buren.

Daarnaast ben ik echt een klus-kluns, buurman en buurman in 1 persoon; dat wat ik aanpak gaat of stuk of had niet aangepakt hoeven te worden, verf eindigt zo’n beetje overal waar het niet op hoort te komen en het staan op een ladder is een gevaar voor mij, mijn hele omgeving, en ver daarbuiten.

Als een wonder heb ik een man die hier wel een master in is en als een knappe verwezenlijking van Bob de Bouwer soepeltjes door het huis manoeuvreert, waar niets te veel voor is.

Voor iedereen is het dus het beste als ik een stapje terug doe en aan de slag ga met mijn innerlijke verbouwing: het omgaan met mijn eigen weerstand tegen mijn onkunde, de schaamte ten opzichte van de ‘buitenwereld’, het simpeler in het leven willen staan, zonder al die onnodige zorgen om geen levensbedreigende zaken. Genoeg werk aan de winkel dus, maar de eerste stap heb ik goed gezet, om uit te reiken naar mijn man en te roepen: ‘m’aidez!’ Waarop hij gelukkig mijn hand pakte en fluisterde: ‘je t’aide.’

Mijn meisje van 13 en een half

Mijn meisje van 13 en een half

Lijkt ineens niet meer op het kleine meisje van ‘gister’.

Gaat er midden in de nacht uit om een boterham te maken, want ‘ik had onwijs veel honger, mam!’

Gebruikt termen als : ewa, aaaawwkward, huts, yeet.

Verkiest mijn oude gammele Cortina boven haar eigen dure aerodynamische Batavus, want ‘al mijn vriendinnen hebben die ohook!‘

Draait zelf in 20 minuten een complete maaltijd in elkaar voor 3 vriendinnen die spontaan komen eten.

Zegt, als ze mijn zorgelijke blik ziet: ‘komt wel goed, mam’.

Draagt (mijn!) sokken in Fila slippers 😱

Is stoer genoeg om zelf een pizza te bestellen op de Franse camping, maar nog niet assertief genoeg om na 1 1/2 uur te vragen of dat wel klopt.

Verwerkt random drie keer het woord random in een zin.

Trekt wanneer het haar uit komt de ‘dat-kan-ik-toch-niet-weten-ik-ben-maar-13-en-een-half-!-kaart.

Zit altijd (lees: ALTIJD!!!!) op haar telefoon, behalve wanneer ik haar bel.

Is een überpuber; gaat overal tegen in, stelt alles ter discussie en vindt alles super stom.

Is de allerliefste die altijd voor iedereen klaarstaat.

Is een prachtmeid waar ik verschrikkelijk veel van houd ❤️