Archief van
Auteur: marIKen

Klein geluk

Klein geluk

‘Mamaaa!!’ Ze kwam van boven, maar binnen 3 passen stond mijn oudste dochter, 14 inmiddels, naast me met ogen die straalden van geluk. Ik deed een voorzichtige inschatting naar de oorzaak hiervan: de schade aan haar telefoon werd uiteraard vergoed nadat ze deze herhaaldelijk had laten vallen bij een tiktok dansje, ze kon AirPods kopen voor maar 25 euro, ze had meer dan 100 likes gekregen op haar ” insta-post”. Een kleine greep uit de mogelijkheden waar een pubermeisje blij van wordt tegenwoordig.

Maar nee, er kwam sneeuw, heel veel sneeuw! Ik zag de stoere, mij-maak-je-niets-meid veranderen in mijn kleine meisje van 4 met een blik vol verwachting en blosjes op dr wangen.

Ze was niet de enige; een goede sneeuwval maakt de meeste van ons als een kind zo blij. Uitzonderingen daargelaten uiteraard, zoals de meneer die na de beloofde sneeuwval, zijn auto aan het uitbikken was om naar een noodgeval of zijn vitaal beroep te gaan. Dit is een aanname, maar niemand zou voor minder de weg op gaan, lijkt mij. Verder zag ik alleen maar een hoop plezier en vreugde, van jong tot oud. Zo simpel kan het dus zijn.

Het is een mooie herinnering dat er niet veel nodig is om dat verruimde gevoel van blijdschap te ervaren. Zo duidelijk als sneeuw, zijn de meeste geluksmomentjes echter niet. Daar is wel wat vertraging en aandacht voor nodig, anders is het zo aan je voorbij gegaan.  Een van mijn ultieme geluksmomenten is het spotten van de ijsvogel. Als ik in in gedachten loop met mijn blik op oneindig, zal ik hem niet zien. Verder word ik blij en gelukkig van family time, een strandwandeling met Flow, de stem van Ben Howard, vriendelijkheid en het zien genieten van mijn kinderen. Zo klein en simpel en tegelijkertijd zo groot en betekenisvol. En daarmee kom ik op de vraag: ‘wat is jouw klein geluk?!’

Wat zijn jouw intenties voor 2021?

Wat zijn jouw intenties voor 2021?

Het nieuwe jaar is begonnen. Het was verleidelijk, maar ik heb het niet gedaan, goede voornemens gemaakt. Goede voornemens waar na een aantal maanden, weken, dagen, uren (ik kan nog wel even doorgaan), niet meer aan voldaan worden, omdat dat nou eenmaal is hoe het gaat met goede voornemens.  De euforische impuls van het anders willen verdampt geleidelijk aan, tezamen met het veel te hoge alcoholpercentage in je bloed doordat je Kerst verspreid over 25 dagen hebt moeten vieren. Er is meer dan alleen januari voor nodig om dat in te laten drogen. Ik neem je graag mee in mijn visie hoe dit anders kan.

Een specifiek omkaderd einddoel wordt vaak gecreëerd vanuit je bewuste denken. Je wilt iets bereiken omdat je denkt dat je dat nodig hebt of dat het je leven beter zal maken. Een promotie, een slanker lichaam, een relatie. Zo was mijn verlangen dat ik een eigen ruimte zou hebben om klanten te kunnen begeleiden. Mijn ego lijkt het geweldig om mijn naam te laten prijken op de gevel en ik me kan omwentelen in mijn eigen feng-shui ingerichte studio. Ik dacht dat ik dit wilde en zelfs nu nog krijg ik een tumbs-up van mijn ego als ik eraan denk. Maar mezelf vastleggen aan een jaarhuur en gedwongen zijn om minstens 6 klanten per dag af te vinken staat haaks op mijn échte verlangen: vanuit verbinding anderen begeleiden naar een vreugdevol en moeiteloos leven. 

Geen goede ego-voornemens dus. Maar wat dan wel? Wat als we het eens omdraaien en onze aandacht richten op de reis in plaats van de eindbestemming. Door tijd en aandacht aan jezelf te besteden, en dan bedoel ik aan wie je écht bent, zal de weg zich als vanzelf ontvouwen. Dan zal duidelijk worden wat de bedoeling voor jou is dit jaar. En beter nog, je kunt dit nooit niet-niet halen, want het staat nog niet vast. Win-win.

Hoewel dit proces een stuk leuker is dan bikkelen om je einddoel te halen, gaat het niet vanzelf. Je hebt twee dingen nodig: focus & vertrouwen. Focus om te blijven doen wat je leuk vindt en vertrouwen dat dat wat bedoeld is, tot uiting zal komen. Voor mij is schrijven een pas ontdekte passie, ik word er blij van, het gaat moeiteloos en ik blijk er zowaar wat van te kunnen. Gek genoeg is dit het eerste wat ik laat vallen als ik het druk heb. Ik heb dus focus nodig om dit te blijven doen en te vertrouwen dat het me brengt waar ik hoor te gaan.  Mijn reis is dus schrijven (ziel) en niet een beroemde schrijfster worden met een wekelijkse column (en deadline!) in mijn favoriete tijdschrift (ego).

Ik ben benieuwd of je hier iets in herkend en wat jouw intenties zijn voor het nieuwe jaar. Deel het met me op Facebook of als reactie onder dit bericht en misschien kan ik je helpen om je eindbestemming te transformeren tot een mooie reis.

Liefs, Mariken

Voor Eva

Voor Eva

‘Hi, ik ben Eva’. Lichtelijk overrompeld beantwoord ik haar enthousiaste ellebooggroet. Ze wervelt door naar de andere deelnemers om dit 2020-ritueel te herhalen, mij in verwarring achterlatend. De vrouw die ik in gedachten gevormd had, door het trouw lezen van haar Volkskrant column in subtiele schrijfstijl, altijd met een bescheiden en ingetogen foto, komt niet overeen met deze sprankelende persoonlijkheid, waar geen vleugje terughoudendheid in te vinden is.

Ik had me aangemeld voor ‘Columns aan de keukentafel’ van Eva Hoeke, om mijn schrijfaspiraties verder tot ontwikkeling te laten komen. Door te gaan doen wat ik leuk vind, was het schrijven van blogs ontstaan. Vol inspiratie vloeide de een na de andere creatie uit mijn pen. Het was niet voldoende, ik wilde feedback. 

En feedback van Eva durfde ik wel aan, na een kijkje te hebben genomen op haar site. Ze moedigde me vanaf haar keukentafel aan, met een vriendelijke van-mij-heb-je-niets-te-vrezen blik.

De keukentafel werd het Valerius Boutique Hotel, dat had me misschien moeten alarmeren. Niks huiselijks met kleurrijke kinderkrabbels aan de koelkast, maar een etablissement waar je een Café Latte White Chocolate met amandelmelk kunt bestellen, mocht je daar behoefte aan hebben.

Eva dompelde ons onder in eigen aangeleerde theorieën; ik liet me meevoeren met haar enthousiaste en leerzame uiteenzettingen omhuld met humor en zelfrelativering. Onvermijdelijk brak het moment aan dat de ingestuurde columns tot op de komma ontleed werden en daarmee schudde Eva het laatste restje door mij verkeerd geïnterpreteerde personificatie van zich af. Niet behoedzaam ontwijkend en tactisch, maar pijnlijk eerlijk en zo direct als een rechtse. Deze kwam niet zachtjes aan; ik ging knock-out. En daarmee is een tijdperk gedefinieerd op het gebied van mijn schrijven: er is een periode voor Eva en een periode na.

Ik ben haar eeuwig dankbaar.

Mama, je make up. Geef me je Make-up

Mama, je make up. Geef me je Make-up

Bij welke destijds 13 jarige puber galmen deze Gooische Kinderen voor Kinderen tonen niet de hele dag door het hoofd als je het weer een keer gehoord hebt? (Graag gedaan 😉 ) En welk 13 jarig pubermeisje was niet de hele dag met make-up bezig? Nou, dit meisje dus…

Het heeft me gewoon nooit zoveel kunnen bekoren. Vroeger-vroeger was ik al geen meisje-meisje en klom ik liever in bomen of stampte ik door diepe modderplassen; gelukkiger kon je me niet maken. Op latere puberleeftijd heb ik wel wat geëxperimenteerd, waarvan 1 situatie me nog helder voor de geest staat. In vrije interpretatie van ‘geef me je make-up’ had ik gewoonweg een knalrode lipstick van mijn moeder gepakt en deze rijkelijk gestift. Intuïtief draaide ik me snel om toen mijn moeder de kamer binnen kwam, maar haar ogen, die brandden in mijn rug, lieten me gedwee naar de badkamer lopen om het geheel met een tissue ongedaan te maken. Ieder levend wezen weet dat dit niet zomaar gaat, waardoor ik de rest van de dag als trieste Pipo de Clown door het leven ging.

Ik kreeg pas echt interesse in make-up door mijn, je weet hoe oud, oudste dochter, die de een naar de andere vlog en tutorial bekijkt en aandacht en verzorging aan haar uiterlijk besteedt. ‘Dat kan ik ook,’ dacht ik en bekeek een tutorial voor ‘meisjes boven de 40′, waarin een verlept vrouwtje binnen 2 minuten moeiteloos gemetamorfoseerd werd tot een fierce creature. I didn’t even try. Beetje zoals met Bob we-put-a-tree-down-here-and-we’ll-give-him-a-little-friend Ross; heerlijk om naar te kijken, but don’t try this at home!

Een simpele google search bracht me afgelopen donderdag in de knusse woonkamer van Annemiek Wijsman. Iets te openhartig deelde ik mijn make-up routine: gewoon laten zitten als ik ga slapen en de volgende dag een kloddertje mascara erbovenop. Zelf het mondkapje kon haar afschuw niet verhullen. Maar ze ging de stijd aan en binnen 2 uur was ik gemetamorfoseerd tot een fierce creature 😉 én in staat om dit zelf te doen. Do try this at home!

Eenmaal thuis met een tas vol gekochte goodies werd ik van alle kanten bewonderd en drie keer raden wat mijn dochter spontaan begon te zingen?… Nou, niet echt natuurlijk, maar dat was voor het verhaal wel leuk geweest.

Dank je wel, Annemiek. Jij noemt jezelf een Make-up Artist, ik noem je een magican en ik kijk uit naar onze volgende afspraak voor personal shopping!

Twister

Twister

Heb je kleine kinderen en de illusie.. eh.. het idee, dat als ze wat ouder zijn, (laten we zeggen een jaartje of 13 en driekwart) de rust en regelmaat terug keert in huis? Stop dan nu met lezen..

Ik keek weleens verlangend uit naar die leeftijd, terwijl ik uitgeput à la SilviaWitteman onderuitgezakt klodders pap, jam of een ander uitgeharde substantie die onder de triptrap geplakt zat, aanschouwende (must read! columnbundel ‘Pekingeend bij nacht’ van Silvia Witteman dus). In het roze wolkje boven mijn hoofd zag ik meiden gezellig keuvelen en volumeloos (als in zonder geluid) elkaars haar doen. (Laatste kans om te stoppen!)

En toen brak de dag van gister aan.. Met de snelheid van licht werd me “gevraagd” of het goed was dat, ‘ja toch mam!’, drie vriendinnen hier de online schoolles kwamen volgen. Een is onder de 12, dus het Corona excuus was niet inzetbaar. Verder zat ik met opperste concentratie bij een beslissing die werklui moesten maken. Slim is ze, dat moet ik haar nageven.

Kort samengevat is het een wonder dat het huis nog staat met alle bombarie, gegil en gestamp waar de ergste storm uit de film Twister nog wat van kan leren. (Als je de film voorbij hebt zien komen op Netflix en denkt, ‘dat kan toch nooit wat zijn met effecten uit 1996‘, kijk!) Alleen valt het in het niet met de aardverschuiving die hier dus plaatsvond. Zelfs de dove buurman kwam vragen wat al die herrie toch was. (Nee, wij hebben niet echt een dove buurman.)

Verder heb ik een amateursheimlichgreep mogen uitvoeren (met gelukkig goede afloop), zijn de kasten leeg getrokken waar maar iets eetbaars in te vinden was (de bananencakejes incluis; zijn ze toch nog van pas gekomen) en heb ik, zonder overdrijven, een badkuip vol met was, omdat ze even wilden suppen.. je snapt hoe dat afgelopen is.

Er is geen triptrap meer om onder te zakken, maar die stoelpoten kunnen ook wel weer eens een sopje gebruiken..