Tunnelvisie

Ik krijg zo vaak de opmerking ‘yoga is niks voor mij, ik ben niet lenig’. Of ‘het lukt me echt niet om meer dan 30 seconden stil te zitten en dus niets nuttigs uit mijn handen te laten komen’. Gedachten –> overtuigingen –> belemmeringen én gewoonten. We klagen vaak dat we het anders willen, vast zitten, meer rust en ontspanning nodig hebben, en vervolgens denderen we met z’n allen door op dat oh zo diep ingesleten patroon. Hoe kan het toch dat verandering zo moeilijk is, terwijl we inzien dat het zo niet langer kan?!
Dat komt door die gedachten –> overtuigingen –> belemmeringen én gewoonten.

In mijn boek zal ik uitgebreid terugkomen op het maalstroom van gedachten die onze koers bepalen. Voor nu wil ik kort aandacht besteden aan die gewoonten. We doen namelijk heel veel omdat we het altijd al zo gedaan hebben, vaak zonder er over na te denken en zonder het te beseffen. Zo is onze natuur ingesteld, want hoe fijn is het dat je niet hoeft na te denken dat je je linker- voor je rechter voet moet zetten (en andersom) om ergens te komen.
Ik herinner een treffend voorbeeld uit mijn studie, een college over Cultural Communications, van mfpsljs jaar geleden ( 😉 ). Een vrouw maakt een tosti, belegt de boterhammen, snijdt de korsten eraf en stopt deze tussen het grote tosti-ijzer. Haar vriend aanschouwt het tafereel en vraagt waarom ze de korsten eraf snijdt. Ze moet hier even over nadenken en zegt dan: “zo deed mijn moeder het ook altijd”. Bij navraag bij háár moeder hierover, vertelt deze: “zo deed mijn moeder het ook altijd”. Oma gaf het verlossende antwoord: “omdat het anders niet mijn mijn kleine tosti-ijzer paste.”

En zo is het dus met veel dingen. Doordat we handelingen soms klakkeloos overnemen, krijgen we last van tunnelvisie. Ons spoor raakt vast in die groeven van dat ingesleten patroon en zien letterlijk niet hoe het anders kan. Voor mij is yoga, mindfulness en meditatie (en voor heeeel veel meer) het antwoord hierop. Het stelt me staat om dit eerder op te merken.

Mijn eigen recente ervaring hiermee kwam gisteren tijdens het autorijden. Ik heb sinds kort een bril voor achter het stuur en steeds als ik op een tunnel afreed kreeg ik de neiging om deze afzetten. Een aantal tunnels en neigingen verder, snapte ik waarom. Voorheen als ik een bril op mijn neus had, was dit een zonnebril, dus wat doe je dan als je een tunnel in rijdt…. juist.

Dat is nou letterlijk last hebben van tunnelvisie. 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *