Archief van
Maand: januari 2020

Project ‘Boek’

Project ‘Boek’

Het kan geen toeval zijn. Rond het moment dat ik besloten heb om het DGWJLV-statement na te leven en o.a. het bloggen weer op te pakken, voel ik steeds meer inspiratie sprankelen. Vanmorgen kwam het besef: ik wil een boek schrijven! Voor ik (een beetje) toelicht, wat ik daar dan in kwijt zou willen, wil ik jullie eerst deelgenoot maken van het ontstaan van dit besef; dit vond ik namelijk tamelijk schokkend.

Als we het over belletjes in mijn spa rood hebben, schaar ik dit besef onder luchtballon formaat. Dus zo’n besef moet dan ook met de groots mogelijke bombarie aangekondigd worden, vind je niet? Je verwacht toeters, bellen, het meest spectaculaire vuurwerk, het Rotterdams Philharmonisch orkest die spontaan bombastisch begint te spelen, grote pijlen die in neonlichten knipperend aandacht op je besef vestigen….. maar nee, niets van dit alles..
Het was zo klein, subtiel en vluchtig tijdens een dagelijkse handeling (deodorant opspuiten als je het echt wilt weten) dat ik het zomaar had kunnen missen; het zomaar weer als belletje in het luchtledige had kunnen verdwijnen. Maar ik ‘ving’ deze zowaar, waardoor het besef op dat moment wel groter werd. Ik kan het ontstaan van mijn gedachten niet helemaal meer letterlijk herhalen, het voelde als een sneeuwvlok die van de berg rolt en van waaruit steeds groter wordt, tot die prachtige grote witte kristalheldere bal van besef en verlangen: ik wil een boek schrijven!

Al jaren mag ik anderen begeleiden vanuit mijn eigen ervaringen, ontdekkingen en uitdagingen. Hierdoor is een schat aan toepasbare inzichten ontstaan, welke in verschillende mappen, schriften en kamertjes in mijn hoofd opgeslagen liggen. Mijn verlangen nu is om dit op mijn geheel eigen IK-wijze in een boek te gieten en dit volgend jaar uit te gaan geven. Nou, dat is toch op z’n minst een dubbele klap op de cimbalen van het orkest waard, vind je niet?!

DGWJLV!

DGWJLV!

“Doe gewoon wat je leuk vindt”, zei mijn coach laatst tegen mij. Is het zo simpel? Voor mij niet, maar zeker wel waar. Voor mij is het starten (verdergaan, na 2 blogjes in 2016 geschreven te hebben, vind ik niet het correcte woord) met bloggen, zo’n gevalletje van DGWJLV. Die ‘dit-vind-ik-écht-leuk-sprankeling’ voel ik wanneer ik mag schrijven en mijn bevindingen, hersenkronkels, mijmeringen en gevoelens op digitaal papier mag zetten.
Toch heeft het 4 jaar geduurd voor ik weer aanstalten maak. Het is niet dat er geen gelegenheid was; meerdere malen voelde ik de inspiratie borrelen, voelde ik de noodzaak om het te verwoorden, maar door er geen gehoor aan te geven, spatte mijn inspiratie als bubbels die in mijn spa rood de bovenkant bereikten, uiteen. Het verdwijnt dan gewoon en een uur later heb ik ook geen idee meer waar ik zo graag over wilde schrijven.

Waarom doe ik dan niet gewoon wat ik leuk vind?…
Omdat ik dan voor mezelf kies, tijd besteed aan mijzelf en niet aan de torenhoge strijk, mijn Labradoodle die me enthousiast uitnodigt om te spelen of mijn kinderen nog steeds verwachten dat ik in een vingerknip voor ze klaar sta.
Ander klein (understatement) puntje is toch ook wel mijn perfectionisme die me lam legt en daarnaast voelt het best kwetsbaar om anderen deelgenoot te maken van mijn uitdagingen. Maar ik weet dat het mij gaat helpen om oude patronen te doorbreken en om steeds meer toe te bewegen naar mijn eigen IK.

Dus vandaar dat ik er weer voor kies om mijn verlangen te volgen en zodra ik voel dat de belletjes naar boven beginnen te borrelen, snel naar mijn inspiratie te luisteren zodat ze, in plaats van in het luchtledige, op papier mogen afspatten. Wordt (hopelijk) vervolgd 😉